Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

Καλή συνέχεια!


Να έχετε ένα όμορφο και δροσερό υπόλοιπο καλοκαιριού.
Να είστε όλοι καλά.



Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

Καλή Παναγιά!


Ευχή καρδιάς για όλους μας, η Χάρη της Παναγίας να πάρει μακριά ότι μας στεναχωρεί , μας θλίβει και μας βαραίνει την ψυχή δίνοντάς μας υγεία ,γαλήνη και ελπίδα για ότι καλύτερο στη ζωή μας



Χρόνια πολλά με υγεία σε όλους σας.

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Καλο καλοκαιρι!



Σας εύχομαι να έχετε ένα όμορφο και δροσερό καλοκαίρι.
 Να περάσετε όμορφα ότι και αν κάνετε.




Θα τα ξαναπούμε πρώτα ο Θεός με τις πρώτες δροσουλες. Να είστε όλες και όλοι καλά.

Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

Καλό μήνα.



Σας εύχομαι έναν καλοτάξιδο, γλυκό και δροσερό μήνα.
Ότι καλό και όμορφο σε όλες και όλους σας.


 



Επίσης ένα ευχαριστώ στη γλυκιά Dimi για το δωράκι που είχα κερδίσει και μου έστειλε από το  giveaway που είχε κάνει. Είναι πραγματικά πανέμορφο και πολύ πολύ καλοδουλεμένο.




Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Το βελονάκι αλλιώς!



Γεια σας. Έχω πει πολλές φορές ότι το βελονάκι είναι έρωτας και πάθος, γιατί όταν το μάθεις δεν μπορείς να το εγκαταλείψεις μιας και με αυτό μπορείς να δημιουργήσεις πανέμορφα πράγματα. Και δεν μιλάω για τα κλασικά πετσετάκια  που έπλεκαν οι γιαγιάδες μας, αλλά για τα πιο μοδάτα ρούχα και αξεσουάρ  που πλέκουμε οι καινούργιες πλέκτριες. Βλέπετε το βελονάκι όπως και το πλέξιμο με τις βελόνες έχει πλέον  τη θέση που του αξίζει στο χώρο της  δημιουργίας.  Μετά από ένα μεγάλο διάστημα αδράνειας και λίγο απαξίωσης θα έλεγα από τα πιο νέα κορίτσια επανήλθε δριμύτερο και τα αξεσουάρ φτιαγμένα από αυτό φοριούνται πλέον από όλες μας. Έτσι δεν θα μπορούσα να μη δημιουργήσω και εγώ κάποια κοσμήματα για το καλοκαίρι που φοριούνται άνετα με τα δροσερά και ανάλαφρα καλοκαιρινά ρούχα. Δυο δαχτυλίδια πλεγμένα με βαμβακερό νήμα και ένα αέρινο κολιέ πλεγμένο με φλος κλωστή και γαλαζοπράσινες χαντρούλες Τσεχίας, είναι τα πρώτα μου έργα.


 








Σας εύχομαι μια όμορφη, γλυκιά και πολυ δημιουργική εβδομάδα.

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

Το παιχνιδιάρικο τσαντάκι!


Γεια σας, επανέρχομαι σήμερα στις δημιουργίες μου με ένα μικρο παιχνιδιάρικο τσαντάκι που βρίσκεται ήδη στα χέρια αγαπημένης φίλης. Αυτή τη φορά ακολούθησα το σχέδιο του υφάσματος τονίζοντας με βελονιά αλυσίδα απλά το περίγραμμα του μήλου που έχει επάνω του υφασμένο. Δεν έμεινα όμως εκεί, ένα όμορφο κρεμαστό διακοσμητικό πλεγμένο με το βελονάκι σε ταιριαστά χρώματα και μεταλλικά στοιχεία στολίζει το φερμουάρ,όπως και ένα μικρο φιογκάκι που ήρθε και κάθισε στο κοτσανακι του μήλου.  Εσωτερικά είναι φοδραρισμενο και έχει ένα τσεπάκι.









 

Σας εύχομαι μια όμορφη, γλυκιά και δροσερή εβδομάδα, γιατί απ' ότι βλέπω ο υδράργυρος άρχισε να ανεβαίνει και όχι για τίποτε άλλο καλέ, αλλά δεν μπορώ  την πολλή ζέστη, είμαι βλέπετε και σε περίεργη ηλικία :)

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

Για τον μπαμπά μου!



Αύριο είναι η γιορτή του πατέρα και δράττομαι της ευκαιρίας να σας μιλήσω για τον δικό μου μπαμπά . Αφορμή γι' αυτό η εικόνα που ανακάλυψα στο διαδίκτυο και που αντιπροσωπεύει ακριβώς μια σκηνή της παιδικής μου ηλικίας που επαναλαμβανόταν σχεδόν κάθε μεσημέρι που γύριζε  ο μπαμπάς μου από τη δουλειά και έτρεχα να πέσω στην αγκαλιά του ανεμίζοντας τις κοτσίδες μου.


 


Γεννημένος το 1922 στη Χαλκίδα, μεγάλωσε και έζησε στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά. Χρόνια δύσκολα, από παιδί στο μεροκάματο και μετά τα χρόνια του πολέμου ακόμα πιο δύσκολα, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι οι αφηγήσεις του για αυτά που έζησε εκείνα τα χρόνια θα γέμιζαν βιβλία. Και μόνο ότι γλίτωσε  πηδώντας από το καμιόνι που τους πήγαινε για εκτέλεση με το σκεπτικό αν είναι να πεθάνω, να πεθάνω προσπαθώντας για την ελευθερία μου, δείχνει ότι είχε θάρρος και πίστη στη ζωή και αυτό τον συνόδευε σε όλα του τα χρόνια. Αγαπούσε τη ζωή και τα παιδιά, και όπως έλεγε δεν έχει κανένας δικαίωμα να τα κακομεταχειρίζεται και να τα κάνει να υποφέρουν. Επαγγελματικά ασχολήθηκε στην αρχή με το ράψιμο αντρικών ρούχων, στην πορεία όμως ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του που ήταν αρτεργάτης και έγινε ένας άριστος τεχνίτης κατά ομολογία όλων (τα χριστόψωμά του έχουν αφήσει εποχή). Πέρασαν τα χρόνια και έφτιαξε τη δική του οικογένεια, μια οικογένεια που φρόντιζε πάντα  με πολλή αγάπη  να μην της λείψει τίποτα. Ήταν ένας άνθρωπος  που αγαπούσε την καλή παρέα με φίλους, αλλά  δεν είχε παει ποτέ του στο καφενείο, μετά τη δουλειά ασχολιόταν με διάφορες εργασίες μέσα στο σπίτι.Τα χέρια του έφτιαχναν τα πάντα, με ότι καταπιανόταν το έφερνε εις πέρας με τον καλύτερο τρόπο και για ό,τι θέλαμε πάντα τρέχαμε σε εκείνον. Εκείνος με έμαθε να κολυμπώ στη θάλασσα, να φτιάχνω γλυκά και να μαγειρεύω,  , με έμαθε να αγαπάω τη μουσική. Το πικάπ εκτός από τα γλέντια που γίνονταν στις γιορτές, ήταν πάντα σε ετοιμότητα και εκτός αυτού, με το που έμπαινε στο σπίτι άνοιγε το ράδιο, μια συνήθεια που έχω αποκτήσει και εγώ εκτός από το να πίνω τον καφέ μου στο κρασοπότηρο όπως έκανε και εκείνος, μάλλον τα γονίδια θα είναι. Θυμάμαι, λοιπόν, έναν μπαμπά να πασχίζει κάνοντας ότι περνούσε από το χέρι του με διάφορες ευρεσιτεχνίες και παιχνίδια για να με καταφέρει να φάω  και να πάρω τα φάρμακά μου όταν είχα αρρωστήσει πολύ σοβαρά.Το ψάθινο καπελάκι μου, που το χαλάσαμε παρέα προσπαθώντας να πιάσουμε ψαράκια σε μια  εκδρομή μας στα Παλούκια. Τη χαρά μου όταν μου έφερνε διάφορα  παιχνίδια που παράγγελνε σε ναυτικούς την εποχή εκείνη. Το χαρτζιλίκι που περιμέναμε να βρούμε μέσα στο γραμμα όταν κάναμε διακοπές στο νησί, ενώ εκείνος δούλευε .Τις βόλτες μας στον Πειραιά την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, αλλά και τις Κυριακάτικες βόλτες μας στο Πασαλιμάνι και όχι μόνο.Δεν μπορώ να ξεχάσω με τίποτα την χαρά μας όταν μας έφερε στο σπίτι την κινηματογραφική μηχανή με ταινίες που προβάλαμε στον τοίχο, πριν από την εποχή της τηλεόρασης.Ακόμα και την πρώτη μου κατασκευή μαζί την φτιάξαμε χύνοντας γύψο μέσα σε καλούπια για να κάνουμε καδρακια για το σχολείο. Η μεγαλύτερη όμως   έκπληξη  μας περίμενε το Σεπτέμβριο του '68 όταν γυρίσαμε από το νησί και βρήκαμε μια ολοκαίνουργια τηλεόραση να μας περιμένει. Ήταν λάτρεις της τεχνολογίας, συχνό φαινόμενο να αγοράζει καινούργια πράγματα που μόλις είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν την εποχή εκείνη για το νοικοκυριό του σπιτιού και όχι μόνο .Είχε ταλέντο να ανακαλύπτει   γκατζετακια ,π.χ μια φορά έφερε ένα σετ για να κόβουμε βραστά αυγά σε φέτες και πρέσα για να κόβουμε τις πατάτες για το τηγάνισμα και μιλάμε για τη δεκαετία του'60,η μαμά μου περιττό να πω ότι δεν τα χρησιμοποίησε ποτέ προς μεγάλη απογοήτευση του μπαμπά μου . Όμως, περνώντας τα χρόνια και μεγαλώνοντας, είχαμε και τις προστριβές μας. Καταρχήν οι συμβουλές του για τη ζωή που ανοιγόταν μπροστά μας... τότε δυσανασχετούσαμε, τώρα χαίρομαι γι'αυτες. Και μια ιδιοτροπία του:  δεν ήθελε με τίποτα ούτε ίχνος μακιγιάζ, το κραγιόν έμπαινε όταν έφευγα από το σπίτι και πριν γυρίσω το έβγαζα, ενώ ακόμα θυμόμαστε με τον αδελφό μου ότι ακόμα και το αποσμητικό ΜΑΜ το βάζαμε έξω στη βεράντα. Τον θυμάμαι όταν ήρθε στο σπίτι μου παντρεμένη πια και με βρήκε να κολλάω τα πλακάκια στην κουζίνα που κάναμε ανακαίνιση ,πήγε και είπε στη μαμά μου με κρυφό καμάρι "αυτή ξεπέρασε και εμένα, τίποτα δεν της γλιτώνει". Δεν μπορώ όμως να ξεχάσω ούτε και την ημέρα που γύρισα από το νοσοκομείο όπου είχα νοσηλευτεί μετά το ατύχημα μου, πως προσπαθούσε διακριτικά να σκουπίσει τα μάτια του, ούτε τη συγκίνησή του όταν με πήγε νύφη στην εκκλησία, ούτε όταν αντίκρισε τα εγγόνια του για πρώτη φορά και έγινε μαζί τους και εκείνος παιδί κάνοντας όλα εκείνα που έκανε για εμάς στο δεκαπλάσιο. Παιχνίδια και λιχουδιές ήταν πάντα στη πρώτη γραμμή.Ότι του ζητούσαν για εκείνον ήταν διαταγή. Ο γιος μου θα θυμάται πάντα τον πρώτο αγώνα μπάσκετ που είδαν παρέα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και η κόρη μου τα κόκκινα μποτάκια που πάντα της έφερνε. Δεν ξεχνάω το καμάρι του όταν είδε τον γιο μου φαντάρο, ούτε τη χαρά του για το πτυχίο της κόρης μου . Για εκείνους είναι  ο "μεγάλος", έτσι τον έλεγαν και έτσι τον λένε ακόμα. Ο καλός μου ακόμα λέει ότι ο μπάρμπα Χρήστος ήταν διαφορετικός, είχε άλλα μυαλά . Η αλληλοεκτίμηση που είχε ο ένας για τον άλλον ήταν πραγματικά αληθινή.Για όλα αυτά και πολλά άλλα ακόμα, λέω ότι ήταν ένας μπαμπάς πάντα παρών σε όλα και παρ' όλα τα δύσκολα που είχε περάσει δεν το έβαζε κάτω, ακόμα και όταν αρρώστησε με την καρδιά του στα 52 του, το πάλεψε 30 χρόνια."Θα δω την Ολυμπιάδα στην Ελλάδα και μετά θα πεθάνω" μας έλεγε γελώντας. Έφυγε τον Οκτώβριο του 2004 μετά από πολύ σύντομο διάστημα που νοσηλεύτηκε. Έφυγε αξιοπρεπώς, έτσι μας είπαν οι γιατροί, μια αξιοπρέπεια που είχε σε όλη του τη ζωή ακόμα και στο θάνατο. Έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια από τότε, όμως δεν έχει περάσει ημέρα χωρίς να τον αναφέρουμε,  να μην τον θυμηθούμε και να μη γελάσουμε με διάφορα συμβάντα που είχαν γίνει και τον είχαν πρωταγωνιστή . Πιστεύω να είναι καλά όπου και αν βρίσκεται,να μας φυλάει και να μας προστατεύει.

Αφιερωμένο στον μπαμπά μου, που μας έμαθε  ότι αν θέλουμε να μας σέβονται πρέπει εμείς πρώτα να σεβόμαστε τον εαυτό μας και  τους άλλους.Ότι καμία δουλειά δεν είναι ντροπή αρκεί να την κάνουμε με αξιοπρέπεια και το κυριότερο,  η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας και δεν το βάζουμε κάτω όποια δυσκολία και αν βρεθεί στο διάβα μας.

Υ.Γ  Στα χρόνια που αναφέρομε δεν ήταν όλα ρόδινα, είχαν και τις δυσκολίες τους, οι γονείς μου  όμως προσπαθούσαν πάντα για να έχουμε εμείς σαν παιδιά το καλύτερο.Μεγάλωσα με πάρα πολύ αγάπη , μια αγάπη που με συνοδεύει μέχρι τώρα και τους είμαι ευγνώμων γι'αυτο.